Makaronowa familia

Makarony to prawdziwe bogactwo kształtów i kolorów. Na sklepowych półkach jest ich coraz więcej. Które wybrać i jak je przyrządzić?
Ojczyzną makaronu są Włochy. Pomimo spekulacji, iż na Stary Kontynent przywiózł go dopiero Marco Polo z podróży do Chin, to najstarsze wzmianki dotyczące makaronu związane są właśnie z Italią.

Istnieje blisko 600 różnych odmian makaronu. Rozróżnia się makarony suche i świeże, długie, wstążkowe, krótkie i dekoracyjne, które mogą przybierać bardzo fantazyjne kształty - od literek po urocze misie. Istnieją również makarony drobne oraz nadziewane (np. tortellini). Prawie każdy z rodzajów makaronów można dostać także w kolorowym wydaniu - ciasto barwi się np. sokiem z buraków lub szpinakiem. Każdy ze smakoszy ma więc w czym wybierać. Oto przegląd najbardziej popularnych makaronów oraz podpowiedzi, jak je przyrządzić:



Spaghetti - to najsłynniejszy włoski makaron. Długie, cienkie nitki w klasycznym wydaniu to spaghetti carbonara lub aglio, olio e peperoncino. Włosi wyróżniają kilka rodzajów spaghetti - cieńsze od tradycyjnego jest spaghettini.



Bucatini - wygląda jak spaghetti, ale grubsze i z otworkiem w środku. Makaron pochodzi z regionu Lazio. Serwuje się go z maślanymi sosami, pancettą (suszony boczek), warzywami, anchois lub sardynkami.



Tagliatelle - jeden z najbardziej klasycznych makaronów pochodzi z regionu Emlia - Romagna. Ma kształt wstążek i sprzedawany jest zwinięty w małe gniazda. Najlepiej podać go z gęstymi sosami, np. bolognese oraz mięsem. We Włoszech popularne są również wersje z grzankami i orzechami; jajkami i serem oraz pomidorami i świeżą bazylią.



Pappardelle - to odmiana nitkowego makaronu tagliatelle. Pappardelle to grube i długie paski makaronu, które są jednym z najpopularniejszych makaronów we Włoszech. Włosi lubią go tak bardzo, że nawet poświecono pappardelle kilka lokalnych festiwali. Makaron we Włoszech tradycyjnie podawano z sosem z dziczyzny lub zająca.



Fusilli - czyli "nasze" świderki. Jak to jednak we włoskiej kuchni bywa na jednej wersji makaronu się nie kończy. Wyróżnia się fusilli bucatini - tak jak zwykłe bucatini, tak i ta odmiana makaronu w środku ma otwór - makaron wygląda, jakby cienka nitka zwinęła się w sprężynkę. Fusilli bywa często mylone z rotini - makaronem krótszym, którego skręty są bardziej płaskie i prawie równoległe do siebie. Makaron jest idealny do gęstych sosów z dużymi kawałkami warzywa lub mięsa, które łatwo oblepiają się wokół spiral.



Gemelli - nazwa makaronu wywodzi się od włoskiego słowa "bliźnięta", gdyż makaron wygląda, jakby powstał przez skręcenie dwóch kawałków ciasta. Jednak gemelli tworzy się z jednego kawałka ciasta w kształcie litery s.



Ditaloni - makaron rodem z Neapolu. Jego nazwa z włoskiego oznacza naparstek i jest adekwatna do kształtu pasty. Makaron można podawać z sosami, choć częściej używa się go jako dodatków do gęstych, kremowych zup.



Lasagne - to zarówno nazwa makaronu, jak i potrawy, którą się z niego przyrządza. Prostokątne płaty lasagne przekłada się najczęściej sosem bolognese (lasagne alla bolognese) lub szpinakiem (lasagne verdi) i zapieka pod warstwą sera. Makaron można zapiekać po wcześniejszym ugotowaniu lub surowy.



Cannelloni - to makaron o stosunkowo krótkiej historii. Wymyślił go w 1908 roku szef kuchni Salvatore Coletta, który zrolował prostokątne kawałki ciasta nadając im cylindryczny kształt. Cannlloni idealne jest do nadziewania i późniejszego zapiekania. Tradycyjnie wypełnia się go nadzieniem mięsnym lub szpinakowym i zapieka pod sosem pomidorowym lub beszamelowym.



Penne - makaron o cylindrycznym kształcie i ściętych końcówkach produkowany jest w dwóch wersjach: penne lisce (gładki makaron) oraz penne rigate (makaron z rowkami). Na rynku dostępne jest również pennoni - makaron szerszy od tradycyjnego penne. Penne zazwyczaj serwuje się sosami: np. pesto lub marinara (jego podstawową wersję wykonamy z oliwy, dojrzałych pomidorów, czosnku oraz ziół), gdyż jego kształt i rowki na powierzchni pozwalają zatrzymać dużo sosu.



Lumaconi - to rodzaj dużego makaronu wielkości piłki do ping ponga. Lumaconi wygląda jak muszla ślimaka (lumaco to po włosku ślimak). Makaron ze względu na rozmiary i kształt świetnie nadaje się do nadziewania, a jako nadzienie można tych samych składników, jak w przypadku cannelloni.



Conchiglie - makaron w kształcie dużych muszli, sprzedawany często również w kolorowej wersji. Głębokie muszle sprawiają, iż wewnątrz makaronu można pomieścić dużo nadzienia lub sosu. Idealny również do zapiekania.



Farfalle - czyli kokardki. Nazwa z włoskiego oznacza "motylki". Makaron znany był już w XVI wieku i prawdopodobnie wywodzi się z Lombardii. Farfalle otrzymuje się z prostokatnego lub owalnego kawałka ciasta o ząbkowanych brzegach. Bardzo często sprzedawany jest w różnokolorowych wersjach. Idealny do śmietanowych sosów, które oblepiają się wokół "szczypanki" na makaronie. Istnieje kilka wariacji tej odmiany makaronu. Farfalli rigate ma karbowaną powierzchnie, farfallone, to wersja maxi makaronu, natomiast farfalline to najmniejsze z kokardek.



Orecchiette - nazwa makaronu pochodzącego z Apuli oznacza "malutkie uszy" ze względu na charakterystyczny kształt. Okrągły, z wgłębieniem w środku makaron o średnicy 2 cm idealny jest do sosów warzywnych. Według regionalnych włoskich przepisów orecchiette można przygotować również z liśćmi rzepy (wł. rapini), które przyrządza się jak świeży szpinak.



Orzo - nazwa po włosku oznacza jęczmień, z którego pierwotne wyrabiano ten rodzaj makaronu, który często nazywa się włoskim ryżem. Makaron najczęściej stotoswany jest do zup i zapiekanek, wykorzystywany jest również do przyrządzania sałatek.



Tortellini - to najpopularniejszy z nadziewanych makaronów. Zazwyczaj faszeruje się go mięsem lub szpinakiem. Tortellini serwuje się tradycyjnie jako dodatek do rosołu lub ze śmietaną albo sosem ragu. Większa wersja makaronu to tortelloni, które podaje się przede wszystkim jako samodzielne danie.

Makaron domowym sposobem

Domowa produkcja makaronu wraca do łask. Wyrób zdrowszy (bo sami zadbany o najlepsze składniki), o wiele smaczniejszy, tani (na cztery porcje wydasz około 2 zł) i taki jak chcemy - np. z odrobiną szpinaku lub wycięty w fantazyjne wzory.

Przygotowanie makaronu nie zajmie ci więcej niż 30 minut. Na wysuszenie ciasta poczekasz trochę dłużej: jeśli chcesz go ugotować w dniu przyrządzenia poczekaj aż obeschnie z obydwu stron, pokrój i dopiero gotuj. Należy pamiętać, iż świeży domowy makaron gotuje się o wiele szybciej od kupionego w sklepie. Jeśli chcesz domowy makaron zachować na później, poczekaj, aż stwardnieje i potem przełóż do szczelnych pojemników, by nie zwilgotniał.

Do wyrobu najprostszego makaronu będzie ci potrzebny jedynie nóż. Na rynku dostępne są również ręczne maszynki do krojenia ciasta, które znajdą się pewnie w niejednym polskim domu. W dostępnych na rynku modelach oprócz cięcia ciasta, możesz je również rozwałkować, dostosować jego grubość do potrzeb lub dzięki specjalnym nasadkom wyciąć różne kształty lub zrobić ravioli. Idealna oferta dla fanów kuchennych gadżetów to elektryczna maszynka, która sama wyrobi ciasto, rozwałkuje je i pokroi, a nam pozostaje je tylko ugotować.